Blog: Interim management en campervakantie, what about that?

1 apr 2021

“Ja? Wat heeft dat eigenlijk met elkaar te maken Alette?”

Ik maakte deze foto twee jaar geleden in Denemarken, terwijl ik zwijmelend zuchtte en dacht: ”Zo’n campertje, die gaat er ooit nog eens komen, echt!” Gewoon mijn rode vierwieler het strand opschuiven onder het mom van ’Home is where I park it.’

Alles bij de hand

Ik klap het luifeltje open en zet koffie. Mijmerend kijk ik uit over de zee en staar naar vogels en vliegerende kinderen, terwijl ik mijn handen warm aan mijn mok zwart goud. Verder zie ik het dan zo voor me: In de ochtend weet ik soms niet waar ik ‘s avonds blijf slapen en als ik denk: “Hee, ik voel dat ik langer wil blijven hier. Ik hoor hier even te zijn”, dan blijf ik. Dat kan ook, want ik heb alle tools bij me die ik nodig heb om te blijven. Ik schakel het stroomkastje in om me te kunnen verbinden en op te laden. Mijn kleren, gereedschapskist, keukengerei? Heb ik bij me! In een handomdraai tover ik mijn bed tevoorschijn. Alles bij de hand. En daar voel ik de overeenkomsten met interim opdrachten.

Op doorreis

Ik ontmoet mensen waar ik me zo mee verbind dat ik nog even blijf. Blijkbaar hebben we elkaar nog wat te vertellen of elkaar te ondersteunen. Vinden we houvast bij elkaar en mogen we een tijdje samen optrekken. Als ik voel en vind dat mijn tijd is gekomen om mijn biezen weer te pakken, dan mag ik weer gaan. Dat mag van mezelf en van de ander. Ik laad weer in, pak mijn spullen, klap het bed weer op en start de motor. Mijn weg gaat voorwaarts naar een nieuwe bestemming, terwijl ik wegrijd zie ik in mijn achteruitkijkspiegel zwaaiende mensen. Ik ga door; mijn leven gaat door en dat van de ander ook. Ik laat achter, dat klopt. Ik laat achter en hoop dat ik iets heb achtergelaten van mezelf, iets wat de ander helpt om door te kunnen. Net als het spoor van de wielen op het strand van Denemarken. Maar dan wel zo dat het niet met de eerste de beste golf is verdwenen. Wel graag iets wat waar de ander dan weer mee verder kan met een blik op de horizon.

Verbinding

Zo kijk ik dus ook naar mijn werk bij De Impuls voor de Zorg. Als ik een opdracht heb als interim-manager in de zorg zie ik mezelf ook als het ware toeren. Soms ben ik ergens kort en andere keren verbind ik mijn stroomkabels aan het netwerk om langer te blijven. Dat kan, want ik heb van alles bij me aan materialen, methodes en middelen om te kunnen blijven. Als ik een interim opdracht in stap, dan verbind ik me alsof ik in dienst ben. Ik plug dus de ’snoeren en stekkers’ in het stroomkastje om me te verbinden. De ander te leren kennen, samen op te trekken en elkaar te steunen.

Wel iets achterlaten

Borgen is een belangrijk onderdeel; je wil niet dat wat je hebt gedaan wegspoelt met de eerste de beste golf. Wat ik wil achterlaten is iets waar de ander weer verder mee kan. Dat heb ik niet alleen, dat hebben mijn collega’s ook. We zijn verschillende type en mensen maar hebben allemaal het DNA dat we meetbare resultaten willen achterlaten. Onze passie is dat we werken vanuit betrokkenheid en met een warm hart voor de zorg. Eigenlijk ben ik daar best trots op.

Mogen wij een tijdje met u meereizen? Mail of bel ons op 030 – 280 3655.

Alette Jager

Share This