Persoonsgerichte Zorg: het belang van communicatie

feb 27, 2020

Ik sprak kortgeleden met een manager in een verpleeghuis over Persoonsgerichte Zorg. Zij vertelde me het volgende voorval.

Ik kwam in gesprek met een nieuwe bewoner en vroeg hoe het hem beviel. Hij vertelde dat hij inmiddels wel gewend was en het naar zijn zin had. Alleen vond hij dat hij vaak zo vroeg naar bed moest. Ik vroeg hem van wie dat moest en waarom dat was? De bewoner vertelde dat de (vaste) avonddienst tegen hem had gezegd dat hij voor negen uur naar bed moest worden geholpen, anders zou zij de bus missen. Uiteraard legde ik hem uit dat dit niet de bedoeling was. De bewoner mag zelf bepalen wanneer hij naar bed geholpen wil worden en ik sprak af dat ik dat voor hem zou gaan regelen. Vervolgens heb ik de betreffende avonddienst hierop aangesproken. Na mijn uitleg zei dat ze het snapte, maar óók, ‘dat ze de nachtdienst toch niet met deze bewerkelijke meneer kon laten zitten’. Ook over dit argument volgde natuurlijk een gesprek en het leek uiteindelijk of de collega van de avonddienst het snapte.

Kort daarop las ik in de rapportage ‘dat meneer H. vanaf nu niet voor 21.00 naar bed geholpen wil worden’. Dat was voor mij aanleiding om de casus in het werkoverleg te bespreken. Meneer H. belt nu wanneer hij naar bed geholpen wil worden en het team is zich weer een stukje bewuster geworden van het verschil tussen taakgericht werken en persoonsgerichte zorg.

Frans Hoogland, senior auditor, adviseur en trainer

Share This